Depressing.
Late last night around 11pm, the central market dito sa bukid was on fire. 90 percent of the area is now transformed into ashes and debris. Actually, as of this writing ay hindi pa rin declared na fire out na ang naturang lugar.
Nakakalungkot talaga. Sabi nga nila mas ok pa ang salantahin ng baha 'wag lang masunugan.
Paano na lang yung mga biktima ng sunog. To think taghirap ngayon and karamihan ng mga may-ari ng stalls ay maliliit na tao din.
Mas nakakalungkot din isipin na there's a possibility of arson. Gagawin kasing market complex ang naturang area but most of the occupants are not in favor of the said 'development plan' by the previous local administration.
In fairness sa mayor ay nagpromise naman siya na tutulungan ang mga biktima.
I just hope na magkatotoo ito at hindi mapabilang sa mga pangakong napako.
Emotions there were overwhelming. People displaced. Buti na lang kahit papano ay walang casualty.
As I was taking photographs (I decided not to post the photos, malungkot kasi), I noticed the children behind me singing and playing. They are the children of those stall owners.
Buti pa sila.
Parang hindi apektado.
Sometimes, during awful moments in life you just want to return to your innocence. Para kahit papano ay you're not the one in-charge in taking care of things.
12 comments:
oo nga eh... those days when we were young and not afraid to die
sana lagi na lang tayong isip bata
no hurts
no pains
no cares
sturdier pa nga yata
kendi lang ang katapat ng lahat
nakikiramay ako sa mga nasunugan
eto kendi oh..you like>?
Hopefully walang casulties...
I think there is always hope for
the flowers na kagaya natin ...
Kapit kamay sister!
aww, so sorry to hear that...
Ang mga bata ay makatulog ng mahimbing na di iniisip ang problema ng bukas. Buti pa sila!
in the scheme of other's tragedy ... my own personal dramas seem so small..;)
yup tama si jericho.. walang sinabi ang drama ko ngayon sa buhay..
God bless us all..
tama, minsan nga ang sarap maging bata muli... kung pwede nga lng.
Ngayon alam mo na kung bakit nagpapaka-isip bata ako ng madaling araw. Masarap magtago sa security na binibigay ng kabataan.
haay...kung pwede lang bumalik sa pagkabata..
mabuti pang manakawan keysa masunugan...
mahirap ibalik ang mga bagay na naging abo na...
parang mga pangarap na bigla na lamang nawala.
masakit yun sa taong nasalot.
never pa ako nasunugan. *knock on wood*
awww. its really suspicious. nonetheless,w hen it comes to those kids, ignorance is really a bliss at times like this...
happiness in its truest sense.
i remember nong sixth grader palang ako nasunugan ang kaklase ko tapos iyak siya ng iyak kasi ang nasa isip niya baka nasonug din daw pati lola nya na taga bantay ng tindahan nila. di pa kasi uso ang cellphones nun kaya naging praning na rin siya sa kakaisip sa nangyayari sa kanila habang kami nasa skul pa. at our age very weak pa naman din kami when it comes to dealing with our emotions kaya instead of pacifying our classmate nagsipag-iyakan na rin kami nadala na ng emosyon..
Post a Comment