Santino, Is That You?

Crazy.

Yan ang nasaksihan ko kanina sa first episode ng Project Runway Philippines.

And I mean it in a positive way ha. hihi

Gustuhin ko man iupload sa youtube ang naturang episode, eh hindi ako marunong. Hahaha! Kaya pagtiyagaan nyo na lang ang post na ito.

The show's opener is interesting. Maganda si Teresa ha. Pinangangalandakan ang kanyang long-legged. Jojie is maldita and funny when making faces after scrutinizing some of the contestants.

Nakakatuwa kasi nag toast sila sa Liwasang Bonifacio to start the show. No, not champagne. But buko juice! Very tropical! Hihi

What about the contestants?

Well, may nagpapaka-Santino Rice at Jay McCarroll kaagad.

May nanlalait pero chaka naman ang ginawa (read: horrendous), at yung nilait eh amazing ang outfit.

At siyempre mayroon ding mabait, lovable, at boring. Lalo na ang mga girl contestants. Lol

Sino-sino ba yung mga nabanggit ko?

Sekreto!
Baka awayin pa ako. Duwag pa naman ako. Hahaha! =p

The first challenge was to create an outfit that shows your personality as a designer using the fabrics na nilagay sa loob ng mga jeepney na nakaparada sa Liwasan.

Of all the creations, standout agad ang bruhang Aries and Veejay. Bo's was also nice, as well as Ivan's and Lord's. And Eli? Hindi ko maalala ang ginawa nya. Haha

Top 3 chaka for me was Lola Loida's, Philipp and Lorymer's dresses.

And the judges?

They're not cruel! I hate their judging and how they grill the contestants. Rajo reminds me of Paula Abdul on AI. Guest judge Frederick Peralta I thought was very technical. And Apples? Not even close to Nina. Siguro 'pag siya ang inokray ni Nina ay humagulgol pa si Apples. Lol

All in all, I think it's a good start for Project Runway Philippines. Mas ok na 'to kumpara sa PNTM.

Result:

Challenge Winner: Aries (for the effortless tailored jacket daw)

Tse! Close second ang bet kong si Veejay.

Out: Aling Loida (kawawa si Lola, nakalimutan yata na all about personality ang first challenge).

Auf weidersehen!

You'll Be Safe Here

Turning pale.

Nightmare on daytime.

Out of body experience.

Naranasan nyo na ba ang mga nabanggit ko pero sa iisang instance lang?

Ako OO.

Tatlong beses din.

Nung naholdap ako.

Yes.
Pinagdaanan ko rin ang minsang iisipin mong baka ito na ang katapusan ng buhay mo, sa kamay pa ng mga pangit na kriminal. Sa sobrang pangit nila, their faces still haunt me up to now.

Its not funny.

Minsan napapanaginipan ko pa rin ang nakakatakot na mga pangyayaring yun at nagigising ako na umiiyak.

Why did I brought this up? Kagabi kasi ay nagising na naman ako na may luha sa mga mata. Naalala ko na naman ang nangyari.

My first sad experience happened when I was in 2nd year high school. Habang nag-aabang ng jeep pauwi. I lost my wristwatch to the holdaper. Regalo pa naman yun ni Daddy na galing abroad that time.

The second time was my most terrifying experience. It happened September of 2006. The two low-life creatures entered our office and pointed guns in my head. A .45 caliber and a .38 pistol. Wala akong nagawa. Hindi ako nakagalaw. Parang eksena sa pelikula na ayaw mong maging kaparte. But it was real. I thought I was gonna die.

The 3rd happened only last March. I was on my way to work when a motorcyle intercepted the van I was on board. I was sitting at the front seat and they pointed a gun sa driver and sa akin.

One of them grabbed my cute bag. Inside was my personal stuff. Walang natira sa akin except the 6pesos I have in my pocket.

Of the three incidents, iniyakan ko lahat lalo na ang huli kasi lahat ng pinaghirapan ko for the past years ay nawala. An expensive phone, ipod, marc jacobs eyeglasses, pati flip flops na hindi ko pa nagagamit ay nandoon din.

Infernez ay may natutunan din ako. Something very important.

The gift of life.

Life is too short. You will never know kung mawawala ka na sa mundong ito. In all those incidents, I still feel blessed. At least buhay pa rin ako and able to share my experiences.

What if pinatay ako if I didn't gave in to the criminals' demands.

Buti na lang at 'di nila ginawa. Kahit papano ay may konting awa pa na natira sa kanilang budhi (kung meron man sila nun).

Despite my kamalditahan, mahal pa rin talaga ako ni Lord at palagi Niya akong nililigtas sa kapahamakan.

Kayo rin gurls, magmasid palagi.

Ingat!

The Wedding That Never Was

Forgive me.

As you all know by now ay may dagdag na ang aking pangalan sa itaas. Hindi na lang Beckham kundi Beckham-Atienza.

Alam nyo na rin naman kung gaano ko ka-crush si Kuya Kim Atienza. Oo na, hindi siya ang typical na hunk or good-looking in your opinion but what can I do kung siya ang hino-holler ng aking puso, atay, balun-balunan, kidney, pati na rin ng aking esophagus. So please, understand me. Bear with me. I know you do. Lol

Actually, sa truthfully ay single pa rin naman ako noh. Gusto ko lang may 'hyphen' din sa aking name gaya ni Courtney Cox-Arquette, Rebecca Romijn-Stamos (although iba na ang hubby nya ngayon), ang first lady ng France na si Carla Bruni-Sarkozy, at siyempre ang pinakamaganda sa lahat, Mandaya Moore-Orlis. hihi

Oo, hindi nga ako original. Gaya-gaya na kung gaya-gaya. Keri din naman sa name ko 'di ba? =P

Anywaaay, pinag-uusapan na rin lang ang pag-iisa ng pangalan. I thought, why not make my own 'fantasy/dream/illusion wedding'. Yun bang never in my wildest dream na mangyayari. But, who knows?

So...

Ano ba ang wedding na gusto ko? Kung mag-iilusyon na lang naman ako ay sasagarin ko na. Tutal wala namang mawawala noh? Kahihiyan perhaps? Eh wala yata ako nun eh! Hahaha

So ano nga ba ang dream wedding ko. Syempre ang dream man ko dapat yung gwapo, smart at mayaman. Hello? Dapat lang noh, ilusyon nga eh! hihi

Ikakasal kami sa garden na maraming bulaklak. Siguro sa Amsterdam kasi maraming tulips at may bonus pang windmills.

Isa sa ninong ko dapat si Bill Gates, para may regalong bongga. Malay mo kung hindi siya magkuripot.

Ninang ko naman pangungunahan ni Queen Elizabeth II. Wala lang, gusto ko lang may 'living legend' at 'royalty' sa kasal ko. Hihi

Bridesmaids ko yung mga ka-edad kong top models, sina Agyness Deyn, Lily Donaldson at Coco Rocha. Hindi sila puedeng rumampa as aisle at baka talunin pa ako sa pag rampa.

Ano pa ba?

Oo nga pala, ang wedding gown.

Dapat dalawa ang isusuot ko. One for the ceremony and another for the reception.

For the ceremony itself I want something glamorous but simple. Hindi na kelangan ang maraming beadwork or design, tutal maganda na naman ako. Charot! Siguro kagaya ng sinuot ni Caroline Bessett. At dahil diyan, gusto ko ring magpagawa kay Narciso Rodriguez.

For the reception, dapat elegant pa rin pero comfortable, kasi naman galaw ka ng galaw di ba. Malamang magpapatahi ako kay Francisco Costa ng Calvin Klein.

Shoes.

Syempre yung matibay, mahal at sosyal. Jimmy Choo sa ceremony at Christian Louboutin sa reception.

Marahil nagtataka kayo kung bakit hindi ko pinili ang Pinoy designers. Eh kasi iba rin ang kasal na gaganapin sa Pinas. At sa ibang entry ko na gagawin yun.

Ilusyon lang naman di ba? Lol

SONA-fa Biatch

On Monday, ang babaeng pandak sa palasyo ay magtatalumpati ng kanyang State Of the Nation Address.

Ano kaya ang improvement/s na ibabahagi nya?

Ano rin kaya ang mga plano nyang gawin sa mga susunod na araw?

Truthfully, my answer to the first question ay 'WALA'. Sa second question naman ay 'MANGURAKOT NANG MANGURAKOT.'

Sa totoo lang, pagod na akong makinig sa kanya. The SONA is a big lie, a massive cover up of all things rotten in our country.

Malungkot noh pero ganyan talaga ang buhay sa atin. Nega na kung nega.

I'm 100% sure na ibibida na naman ng bruhang pandak ang datas and figures presented to her by her tutas saying na nag improve ang buhay sa ating bansa. Improve my ass!

Eh gaga ka pala eh! Simula nang ako'y magkamalay ay hindi ko pa nakikitang tumaas ang antas ng kabuhayan ng marami nating kababayan.

Povery is all over the place. Parami nang parami ang nagugutom. Pati ako gutom na rin. Bruha ka!

Dahil sa'yo ang pamangkin ko walang magulang sa tabi nya!

Bwiset!

Anywaaay, sana lang, this time, magsabi naman siya ng totoong estado ng ating bansa.

SANA.

Mascoteer

My niece Zoe turned 2 and we celebrated her birthday with her favourite Jollibee. Takot kasi siya kay Ronald McDonald kaya kahit mas gusto ko ang McDo ay wala akong magagawa. It's not my birthday anyway. Hihi
Mas practical din kung doon mag-party kasi the staff and crew are the ones in-charge of everything. Food, gifts, balloons and entertainment.
The venue was full of kids. Miss Congeniality kasi ang pamangkin ko sa amin kaya maraming batang inimbita.

Medyo sad nga lang kasi Zoe's parents are out of the country. Mga OFW na engineers. Her mother (my Ate) is in Dubai, and her father in Vietnam.

Anywaaay, my Manang is the one tasked by my Ate to take charge of the said event.

It all went well despite the number of kids around. Ang gulo ha pero masaya. I realised, I love children's party. The games, the prizes and the mascot.

When I was younger, I never got the chance to celebrate my birthday in parties with so many gifts and a big mascot to entertain you. Hindi pa kasi yan uso sa panahon ko. Lol

I was with my bestfriends KC and Edz. Ninangs din kasi sila ni Zoe.

Both of them were enjoying in participating the games. Edz was the photographer.

KC, who is a natural slut, flirted with one of the crew who we find cute. Turns out, siya pala ang magsusuot ng Jollibee costume later on.

After entertaining the kids, Jollibee (while still in costume) approached KC and gave his number through a sign language.

So much for being wholesome ha!

Take note of the empty plates, siya lang ang kumain n'yan. lol

They are constant textmates now and they're planning to go out on a date this weekend.

Jollibee and Twirlie... Haha

Bittersweet Violet

Depressing.

Late last night around 11pm, the central market dito sa bukid was on fire. 90 percent of the area is now transformed into ashes and debris. Actually, as of this writing ay hindi pa rin declared na fire out na ang naturang lugar.

Nakakalungkot talaga. Sabi nga nila mas ok pa ang salantahin ng baha 'wag lang masunugan.

Paano na lang yung mga biktima ng sunog. To think taghirap ngayon and karamihan ng mga may-ari ng stalls ay maliliit na tao din.

Mas nakakalungkot din isipin na there's a possibility of arson. Gagawin kasing market complex ang naturang area but most of the occupants are not in favor of the said 'development plan' by the previous local administration.

In fairness sa mayor ay nagpromise naman siya na tutulungan ang mga biktima.

I just hope na magkatotoo ito at hindi mapabilang sa mga pangakong napako.

Emotions there were overwhelming. People displaced. Buti na lang kahit papano ay walang casualty.

As I was taking photographs (I decided not to post the photos, malungkot kasi), I noticed the children behind me singing and playing. They are the children of those stall owners.

Buti pa sila.

Parang hindi apektado.

Sometimes, during awful moments in life you just want to return to your innocence. Para kahit papano ay you're not the one in-charge in taking care of things.

To Angela Visser, Thanks For Everything

Gratitude.

It was in 1989. I was only less than a year old (assuming that I'm only 18 now) I saw my first ever international beauty pageant on tv.

Location: Cancun, Mexico. The site of 1989 Miss Universe.

Hindi live telecast yun pero I was so excited to watch that show.

Sa buhay ng isang bading, there comes a time when you encounter a certain moment, an adrenaline rush, a triggering event confirming to you the fact,

"Day, bayot jud ka."

For me, that moment was the time our gay ancestors/goddesses stamped a seal in my forehead.

"Certified Gwapa"

Yan ang nakatatak. Charing!

That year, Angela Visser won the crown. The first and still the only Dutch to win the title. Tama ba sisters?

Anywaaaay, that moment in history has made me what I am now. My love for fashion, clothing and everything glittery was sparked during that event. In school I tried so hard to be articulate and witty during recitation thinking that one day I might be on thesame stage competing for a crown.

I did compete in a beauty contest a few times in my life but I never won. Pero ok lang, at least every experience was memorable.

I think I was also inspired to start sketching clothes while watching the vibrant costumes and elegant gowns during that pageant.

My gay life so far has been good. Not perfect like everyone else (maliban na lang kay Taliana Vargas na perfect daw ang life nya). I had my shares of sadness and misfortune too. Discrimination is always there.

But I am thankful pa rin despite those. Hopeful of better things to come.

And it all started sa gabing napanuod ko na kinoronahan si Angela.

Muli, thank you for everything.

Come to think of it, may hawig ako sa kanya noh?

Ang kumontra lalamunin ng lupa. Lol

I Care Less, Made In UK

No.

Hindi ako galing sa England.
Never been there.

Yet.

Doon lang nakatira ang aking 'relatives'.

Chos!

Galing ako sa Malaybalay City.
In Bukidnon.

A place dear to my heart. I have been here 48million times. Hihi
It is the home of Kaamulan Festival which is held every March.
Last time I was there though was sad. I lost my wallet. Leche!

Anywaaay, I went there kahapon to process documents for sugar withdrawal na produkto mula sa farm ng aking boss.

Nakakaloka ang queue sa PNB ha, kahit kabubukas lang ng bank ay number 19 na ang nakuha kong priority number, habang number 6 pa lang ang being served. To top it all, iisa lang ang teller na nagse-serve.

Habang naghihintay na tawagin ang number ko ay nagmasid ako sa mga tao sa loob ng bangko. Here are my findings and opinions about the people within my radius. Hihi

-matanda pero matikas ang manager na lalake.
-mataba ang cashier.
-magalang ang tatlong guwardiya. cutie ang isa.
-ang service officer na middle-aged woman at siyang pipirma sa papeles kong dala ay hindi marunong ngumiti.
-ang teller na girl ay sobra-sobra kung ngumiti, kita ang gilagid.
-maingay ang katabi kong taga red cross, nagbebenta yata ng health card sa katabi nya sa kabila.
-may amoy ang kelly2x clarkson ng dumaang lalake. yuck!
-ang baklang apprentice suplada. malamang na-intimidate sa ganda ko. charing!
-ang girl na apprentice parang utusan, takbo dito takbo doon. I pity her.
-bawal mag cellphone sa loob ng bangko pero ang nakaupo sa may manager's desk ay may kausap sa cellphone.

Haynaku!

Sa wakas ay tinawag na ang number 19. While walking towards the counter, nagsalita ang teller.

'Candidate number 19 is Mel Beckham. She is wearing her favorite white top, stretch denim fitted shorts and silver flip flops. She is carrying a tan shoulder bag. Her motto in life is Time is Gold. That's candidate number 19, let's give her a big hand!'

CHAROT!

Pagkatapos ng isang oras ng 'pakikipag-plastikan' sa loob ng bangko ay nakalabas na rin ako. Habang hinihintay ang aming sasakyan ay pina-photocopy ko muna ang aking dalang papeles.

Napalingon ako sa display ng ukay-ukay na sapatos sa tabi ng photocopying station. My attention was caught by a pair of heels na kumikinang from where I stood.

Nilapitan ko ito and to my surprise, the patent heels are from Lanvin.
Katabi nito ang black pumps na Balenciaga.
Tiningnan ko itong mabuti for damages, wala naman. May serial numbers pa rin ang mga ito. Tinanong ko ang tindera kung magkano.

The Lanvin heels cost P120,



at ang Balenciaga pumps P180.



Pinabalot at binayaran ko ito kaagad. Hihi

Ang tanong, does the shoes fit my size ten feet?

HINDI! lol

Mapupunta ito sa Manang ko. Hopefully kasya sa kanya.

Who cares. I think it was a good purchase.

Or baka kasya sa paa ni Mother.

Peace offering?
hihi

Big

Lost.

I promised yesterday to myself to write something that makes sense. Yun bang puede magbigay ng ngiti of satisfaction sa akin and not a waste of time sa magbabasa nito. Wag lang boring.

Unfortunately, I'm kinda losing inspiration. Naiwan ko siguro somewhere. Hihi

Anyway, I'm not sad. I'm also not happy. Kuntento lang ako sa nangyayari sa buhay ko. As long as I get to perform the tasks given to me, pati na ang demands ng sarili kong needs ay enough na para sa akin. Sabi ko nga before, mababaw lang ako. Basta may something na makakapag-pangiti or tawa sa akin, my day is already made.

Minsan kapag mag-isa lang ako (tulad ngayon), napapaisip ako and I remember my philosophy instructor in school. Nire-remind nya kami palagi at the end of every session to never lose the meaning of our existence.

Honestly, hindi ko siya maintindihan. Sort of. Make-up at flirting lang kasi ang madalas kong ginagawa sa klase nya. =p

Seriously, how can anyone lose the meaning of their existence when in the first place you never got a chance to define it.

Mahirap 'di ba?

In my case, I have a vague picture of my real purpose in existing sa mundong ito.

Feel ko lang I will never play lead. Supporting lang palagi. But I don't have a problem with that. At least parte pa rin ako sa kanilang sistema.

I also have a vivid prediction of my future in this world. It's not something overwhelming but I have totally submitted myself to that 'vision'. Just an anybody.

Right now, gusto lang ay to enjoy what life has to offer and kung ano man ang nasa lap ko ngayon ay masaya ako.

We are always encouraged to dream big.

Not me.

Hindi sa ngayon.
Kayo na lang muna.

Kelangan ko na yatang gumising.
Nakakapagod din pala mag-dream.

And I'm getting tired.

Ganun? Hihi

Milk!

Grrr.

I was supposed to write an entry about Mamma Mia. Actually, natapos ko na pero hindi ko na-save ang draft. Ipa-publish ko sana pero wala pala sa drafts ko. Milk!

I blame it on lack of sleep at konting 'award' from work. Bukas ko na susubukang isulat muli kapag 'di na 'ko totopakin ng katamaran. Hihi

So kaka talaga! =P

Some things just can't happen the way you want it to be.

Lagot kaayo! Lol

On a lighter note, I went home last weekend.

Mommy and I bonded. We're ok now.

I hope.

Cocks

Oh yeah.

Nope, hindi ito about penises.

You know, I spend most of my time here sa bukid where I work, 3 or 4 hours away from the nearest metropolis where I lived most of my younger life.

At dahil palagi akong nandito sa farm ay nakakahalubilo ko rin ang mga farm workers ng aking boss. Dahil mabait naman ako sa kanila (chos) ay minsan binibigyan nila ako ng mga 'gifts'.

Isa sa mga "gifts' na ito na binigay ng isa naming worker ay isang manok. Isang tandang pala. In english, cock. hihi. At first ay hindi ko alam ng gender ng manok na ito (malay ko ba sa itsura ng tandang at inahin) kaya I named him Tyra. Fan na fan kasi ako ni Tyra Banks. You know.



At dahil wala naman talaga akong pakialam sa pag-aalaga ng manok ay nakalimutan at napabayaan ko si Tyra. Walang kain in almost a week until matagpuan siya ng maid sa kanyang kulungan na naghihingalo na. Buti na lang. Siguro naawa yung isa naming worker kay Tyra kaya nag-offer siya sa akin na siya na ang mag-alaga nito, kapalit ang promise na isasabong daw namin si Tyra kapag puwede na siyang isabak sa sabong.

I agreed na rin kasi kesa naman mamatay siya sa mga kamay ko ay mas mabuti na rin na may mag-aalaga sa kanya.

After many months ay sumabak na nga ito sa sabungan. Hindi na ako sumama at baka pagkamalan pa akong sabongerang bakla sa amin. haha. Pumusta na lang ako. 4 figures ang pinadala ko sa 'handler' ni Tyra. In fairness ay nanalo naman si Tyra kaya lang ay medyo na-damage ang kanyang mata. Tiba-tiba din ako nun. I think I won more than 20grand. hahaha! Binili ko ng bagong cellphone.

Sa kasamaang palad ay natalo si Tyra sa kanyang next fight. Hindi na siya ang top model. Siya ay natigok. tsk!

Tapos ang kanyang career. Nagpapasalamat pa rin ako sa kanya at naging sosyal ang aking cellphone. hihi

Pagkatapos ng career ni Tyra ay binigyan naman ako ulet ng manok na pansabong. Galing ito sa isa naming kliyente na nagandahan sa akin. chos!

In true top model fashion ay pinangalanan ko itong Jaslene. After ANTM Cycle 8 winner Jaslene Gonzales.



Unfortunately ay hindi nakatikim ng one-hit wonder si Jaslene. Talo agad ito sa kanyang unang laban. Tinola ang labas. Buti na lang at hindi gaanong malaki ang ipinusta ko.

Sa pangatlong pagkakataon ay may nag-regalo na naman sa akin ng manok. This time ay inahin ito kaya hindi na puedeng isabong.

Dahil maliit ang inahing ito I named her Jenascia, after ANTM Cycle 2 contestant Jenascia Chakos, na maliit din.

Hinding-hindi ko ipapaihaw si Jenascia. Pararamihin ko ang bruhang manok na ito. Last month ay napisa na ang kanyang mga itlog. Unfortunately ay dalawa lamang ang nabuhay sa kanila.



Today, 1 month old na ang dalawang supling ni Jenascia. Happy Birthday to them. Si Fatima and Anya.




Note: Photos above are not my real pets. I used photos from elsewhere to protect my chickens' privacy. hihi

Circles

On my way back to the office yesterday, we stopped by a popular bakeshop and bought some bread.

I know sobrang mahal talaga ng tinapay ngayon. Mas nagulat ako sa itsura ng nakita ko sa shelf. Mas malaki pa ang kamao ko. Tsk! Wala na yatang nabibiling pisong tinapay. Gosh. Kung meron man, gaano na ito kaliit? Malamang kasing-liit ng nunal ni Ate Glo.

Wala na yatang value ang pera natin eh.

Currently US $1 is almost Php46.

Good news ito sa mga tumatanggap ng pera from abroad. Buti pa kayo.

Last night's news on tv informed us na tataas na naman ang pamasahe. Lahat na lang yata tumataas maliban sa sweldo.

Anyway, my friends and I are learning to wake up early. Maybe 4 hours earlier than work time.

Maaga kaming magsisimulang maglakad patungo sa trabaho.

I need better and light shoes. Goodbye muna sa flip-flops, industrial boots at heels.

Malay natin baka may makasabay kaming mga cutie sa aming daily walkathon. Di ba? Hihi

Good luck to us.

Whew!

+

A few days ago I was blogging about the negativity that surround us.

Infurness, may magaganda namang nangyayari lately sa ating bayan. Medyo bumababa na ang presyo ng bigas dito sa amin. Nanalo si Pacman sa boxing. Although 'di tayo makakatikim ng balato ay moral booster din ito sa ating mga kababayan. Sad that more and more bodies are recovered from that fateful ship at least burdens were eased from the relatives of those victims.

Anyway, mayroon pa rin namang masasamang balita but I'd rather not dealt on them now. Masaya at positive ang momentum ko lately kaya I want to savor and enjoy it habang nandyan pa.

Positive thinking really helps. Sabi ng isang friend ko na ituring ang bawat problema as a challenge or just make it another entry sa 'to do list'. Ewan ko kung healthy yun but siguro it helps.

Putting things in perspective and carrying them out without worrying too much makes it easier daw. Less hassle. Less stress. Less wrinkles.

I know. It's really easier said than done. But the way I look at him ay masaya siya sa buhay niya. Kung ganun ang mantra niya ay malamang malaki ang naitulong nito sa kanyang buhay.

Reflecting over the weekend, I (temporarily) resolve to be more optimistic. Focus on the good things happening in my life. Set aside muna ang ka-negahan.

For starters, I am making a list of personal things that made/make me smile lately.

-my niece Zoe turning 3, & she'll be wearing navy for her birthday party.

-my 'newly-employed' brother.

-KC's long overdue work promotion finally realised.

-Edz, in love again.

-both of them, getting fatter than me. lol

-my Ate, promising to buy a bag for me.

-my smooth waxed legs. haha

Those are just some of them. Kinda shallow but that's me. Mababaw lang ang kaligayan ko. Hihi

I hope that I will infect the optimism that I have now.

Wish ko lang ay makarating ito hanggang Vietnam at maiuwi ni Lola Jen ang Miss U crown.

Ok? Go!

Turning Japanese

Fascination.

Lately, I am gaining back my interest in japanimation. Infact, I am tuning in to anime shows like never before. Kahit di ko alam ang takbo ng story ay pinapanuod ko pa rin. Natutuwa kasi ako sa costumes at mga itsura nila. hihi

When I was a lot younger I was addicted to watching these cartoons everytime I had a chance. Sailormoon, Voltes-V, Dragon Ball, Ghost Fighter, Naruto, Ultraman to name a few. Sobrang talino siguro ng mga gumawa nito. hihi.

Pati na si Shaider at Bioman (Japanese ba ito?) ay pinatulan ko rin. Ayan, nare-reveal na ang true age ko. lol. For the record I'm only 18. haha

Anyway, my passion towards Japanese things is back. Kinda.

Not everything naman ha. I don't know why but I like that new program on tv "Artificial Beauty". The lead actress is hilarious. Pati ang mga costumes ng bruha ay nakaka-aliw. Cutie din ang bidang lalake, infurness.

I have high respects for Japanese creativity especially in anime, technology and fashion. Noong isang araw ay may binili akong sapatos online, maganda naman siya at fit na fit. Unique ang weaving design kaya binili ko agad. It's Commes des Garcons. Yun nga lang medyo may kamahalan para sa tulad kong poor but for the sake of fashion ay sige na lang. hihi

Very innovative ang mga design and concepts, be it in fashion or technology.

Naalala ko pa yung fashion show ni Junya Watanabe many years ago. It was an all-white collection (yata) kaya kitang-kita mo kung paano nya ginawang interesting ang each look.

So, ang tanong, kelan kaya ako makakarating doon?

Honestly, I don't know. hahaha

One day, pag nakapunta ako doon, pagsasawaan ko talaga ang pag rampa doon. hihi

I Miss U Like Crazy

Dear Ate Mel,


Hi ate. How r u? Watcha doin'? Hope ur ok reading my email.

Isa po ako sa labing-apat na tagasubaybay ng inyong blog. Itago nyo na lang po ako sa pangalang Ditas. Dits for short. Isang bading na mukhang lalake pero pretty and sexy but not so thin, in short voluptuous.

Sumulat po ako because I need ur expertise on love. Alam ko kasi happily in love ka ngayon.

May boyfriend po ako of 4 months. Itago nyo na lng po ang hudas na yun sa pangalang Lino.

Sobrang bait po ni Lino. Nakilala ko siya sa friendster. Nag msg kasi siya sa akin ng 'hi', kaya nabighani ako sa kanya.
Noong una akala ko ay straight siya. Hindi pala kasi halos lalake lahat ang friends nya. Anyway, kahit bading siya ay hindi naman siya maharot gaya ko. Simple lang at tahimik si Lino. Sweet at medyo naughty.

Nung ma-meet ko siya in person ay na inlababo ako lalo. Kahit parang nakakain siya ng semento kasi sobrang pilit magpaka-lalake kung maglakad ay ok lang sa akin. Blame it on love, ika nga.

To make the story short ay nagmahalan kami for 4 months.

Eto na po ang rason kung bakit ako sumulat sa inyo ate mel.

Two weeks ago ay hindi na nagtetextback si Lino sa mga texts ko. Hindi rin nya sinasagot ang calls.

Worried ako ate mel. Para akong si Sisa na hinahanap-hanap siya.

Nag leave ako ng msg sa text na kapag hindi pa siya magparamdam ay ibo-blotter ko na siya sa pulisya.

After that night ay sumagot siya the following morning. Tuwang-tuwa naman ako at pangalan nya ang lumabas sa cellphone ko. Akala ko ay babalik na sa normal ang lahat, yun pala ay iiba ito ng direksyon. Eto nga pala yung text na natanggap ko sa kanya:

'hi bAby, iM s0rRY At hiNDi aq NkpagTXt seU dis PasT Few dAYS. U kn0w whY? AlaM Na ni MaMA anG ReLASy0n natn. TiGiLan q Na RaW ANg kaBALiwanG 'to. BAby, pag di Q raw sT0P Ay di Na daW nYA Aq gaGaSTusan sA PagREView q sa b0ARd exAM. Lam m0 umiiYAK Aq n0w..:c

At eto pa ang kasunod ate mel:

bAby, wag u muNA aq iTXT or cALL kc c AunTIe me hAWak ng Cp q n0w. NaLiG0 kc xa dATS whY NKpusLit aq nA iTXT ka. I mis u Baby. Im s0ri tLAGA. Bsta Wag u mUNA aq itxT o CaLL Ha. I'll txT u. Tc bAbY. I sTILL l0VE u. ü

Yun po ang huling text nya sa akin ate. Ewan ko kung maniniwala ako sa sinabi nya.

I am hurting now and I can't move on. My friends are angry at me for crying over him.

Ate, please help. Tama ba na iyakan ko pa siya? Totoo kaya yung tinext nya sa akin? Maniniwala ba ako sa advise ng mga friends kong baliw at sawi din sa pag-ibig?

Thanks ate mel and more power.



Nagmamahal,
Ditas

p.s.

Ate, puede nyo po ba itugtog ang kantang I Miss You Like Crazy ni Natalie Cole? Favourite senti song ko kasi yun. I dedicate ito to Lino, ang hudas!