In that article she asked a question kung ano ang mangyayari sa blog natin if mawawala lang tayong bigla like what happened to Alexis.
We really don’t know what’s gonna happen to us tomorrow or the days to come. Hindi natin hawak ang ating buhay. Tanging si God lang ang nakakaalam kung ano ang magiging fate natin dito sa mundo.
.jpg)
When I was ambushed last July, I really thought it’s the end of me. Tapos na ang aking maliligayang araw. Hindi ko na makakamit ang aking ambition na maging covergirl ng Vogue. Mamamaalam akong hindi suot ang aking dream shoes from Chrisitian Louboutin. Matitigok akong hindi nakapag-143 sa aking mga parents. At higit sa lahat, mamamatay akong pangit dahil sa gunshots and blood all over.
But thank God that didn’t happen. Eto pa rin ako at buhay na buhay. Bading na bading pa rin at higit sa lahat I still have the chance to fulfill my dreams, aspirations and ambitions in life kahit imposible pang makamit ang ilan sa mga dun.
Anyway, back to Ate Ajay’s question.
Ano nga ba ang mangyayari sa blog mo kapag suddenly (God forbid) ay mawawala ka sa mundong ibabaw?
In my case, my sister Rhoda and my friend Edz knows everything on how to access this blog. They are the only two people authorised by me to write here. If that unfortunate event would happen, at least may mag-iinform sa inyo about what happened to me. Either one of them will tell you everything. I know Manang will be here to blog about my life, the real me from her perspective. I have kept some details of my life from you and maybe she’ll be the one to tell you when that time comes. Maybe Edz could do the same. He knows everything about me too, from a friend’s perspective naman. Ikukuwento niya perhaps kung sino talaga ako because like my sister, he knows me more than anyone else, from head to toe, from split ends to ingrown. We’ve shared a lot of memories and moments that I haven’t told my family or something that I haven’t blogged here yet and maybe siya na rin ang magku-kuwento sa inyo when that sad day will come.
It may sound morbid but it’s just the reality of life.
Hindi mo ito hawak. Might as well be advanced noh. At least ready na ang lahat.
Kumbaga, nasa draft na ito and anytime puede nang i-publish.
12 comments:
I like the last sentence of this post.
Oo nga noh, walang may access sa blog ko kung di ako lang. I should give my password to my JLC.
One friend of mine gave me all his passwords to all his emails in case daw na mawala siya..last year pa ata yun. Binaliwala ko lang. Tinawanan ko pa siya. Hindi ko na realize na malaking responsibilidad pala yun. I should be honored because he trusted me.
Btw mel, naloka ako sa video mo sa rafting. I played it several times..over and over. Nakakawala ng stress! Tawa ako ng tawa sayo everytime. Hahaha.
As a precaution, may mga malalapit sa akin na alam ang blog ko, pati na rin yung inaakala ng lahat na binura kong lumang blog. :)
Just in case may good-bye ako sa mundo, hindi na mahalaga kung may makaalam ng nangyari sa akin. Ang mahalaga, lahat ng sinulat ko sa ibang tao - mapa ito man ay maganda o pangit ay nakapreserve for all time.
Reesie: true ka diyan. that means he's trusted you with his life and malaking responsibility din yan.
the video really is a stress reliever. i can't help but laugh. may isa pa yan actually and equally nakakaloka din. hehehe
Knox Galen: if anything happens I want to know. demanding noh? hahaha
ganun talaga. kaya dapat kahit papano maging handa na tayo para sa maiiwanan natin.
napaisip tuloy ako sa mga blogs na hindi na nauupdate :(
Pumasok na yan sa isip ko, pano kung mamatay at ano mangyayari sa blog ko.
Kaya lagi ako may reserbang scheduled posts. Para at least kung wala na ako, feeling nyo nanjan lang ako sa tabi-tabi. Hehehe =)
hala uy, unsaon man ni nako ha. wala pa koy nahatagan sa akong password. mangita pa ko.
In every beginning there is always an end.. but thought there is still something left.. the memory of it..
sabi nga ni erap! weder weder lang yan..
Mel invited ka sa videoke bar ni tiyo paeng.. me libreng pakain dun mamaya. he he he
http://kantatero.gameops.net
medyo nadis-orient ako na seryoso at morbid ang topic. pero in real mel fashion, light pa rin ang tirada. sige na nga. i'll tell someody my blog password as insurance
meron ako kilala bingay niya pw niya ckn pero never ko naman binukzan pag namatay na lang daw cya
it waz a cazual converzation i dnt think itz morbid
people live and die
Hi mel, may kanya kanya tayong candle, so if it ends, hanggang doon na lang, you're right dapat handa tayo sa anumang mangyayari, death is just like a thief in the night, madrama pa naman ang ating mga life
Actually napaisip din ako tungkol sa blog ni Ajay. Gagawa nga rin ako ng blog regarding the matter.
Ano ba gagawin ko kapag na-feel ko na malapit na ako mamatay:
1. Gagawa ako ng last will and testament.
2. Ipapamana ko sa anak ko or sa kapatid ko (hindi mahilig mag-blog asawa ko..hehehe) at kung tumanggi sila - ipapamana ko sa isang malapit na kaibigan sa blogosphere.
3. Babayaran ko rin ito ng advanced (good for several years...hehehe) to ensure na magpapatuloy mabasa ng mga tao ang blog ko. Ang importante sa akin ay may maiwan akong legacy sa mundo.
Naks!!
Post a Comment